دوستان عزیز 

... 

برایم دعاکنید 

این هم یکی از آخرین غزل هام بود   

و  انگار من مدتهاست دیگر اهل غزل و (قافیه های معطر) نیستم 

پرنده باش که از آسمان خبر بدهی 

که دل به پر زدن و جاده و سفر بدهی 

نه اینکه در قفس عادت قناری ها    

به نام عشق غزل های زرد سر بدهی   

پرنده باش که تا کودکی سرک بکشی   

که دل به منظره ای دور و دورتر بدهی... 

به خانه ای برسانی مرا که در بزنم   

صدا به حنجره ی خشک چوب در بدهی   

هنوز باغچه اش غرق در گل شب بوست   

که عطر گم شده ی مادر و پدر بدهی   

دوباره پر بزند بادبادک از دستت   

اگر به قصه ی پرواز بال و پر بدهی   

پرنده باش دل من که باز برگردی   

پرنده باش که از آسمان خبر بدهی ...